Πουλάκι και τοίχος 

                                  Μέρος πρώτο (Πουλάκι)

      Μια φορά κι έναν καιρό, είναι ένας τοίχος αδιαπέραστος, ψηλός κι εκτεθειμένος στον ήλιο όλη τη μέρα.

     Μια φορά κι έναν καιρό είναι ένα πουλάκι. Κάθε μέρα αψηφά τον ήλιο που καίει και φωνάζει στον τοίχο σ’ αγαπώ.

     Ο τοίχος δεν απαντάει.

     Σ’ ΑΓΑΠΩ! Θα γίνω ποτάμι για να δροσίζεσαι!

     Ο τοίχος δεν νοιάζεται.

     Σ’ ΑΓΑΠΩ! Θα γίνω δέντρο για να ‘χεις ίσκιο!

     Ο τοίχος αδιαφορεί.

     Θα σε φροντίζω! Ναι! Θα δεις! Θα σε φροντίζω!

     Κι ανοίγει τα φτερά του για να κάνει ίσκιο. Και βουτάει στο ποτάμι για να φέρει δροσιά.

     Ο τοίχος σωπαίνει. Που και που, λέει:

     -Θέλω να φύγω από εδώ.

     Το πουλάκι απαντάει:

     -Θα σε πάρω στην πλάτη μου και θα πετάξουμε μακριά!

     Μέρα με τη μέρα σκάβω γύρω σου για να σ’ ελευθερώσω. Είναι μικρό το ράμφος μου και παίρνει καιρό. Ξέρω. Ξέρω πως είμαι ένα χαζοπούλι, αλλά είναι ανάγκη να με συνθλίψεις;

     Δε νοιάζεσαι. Με συνθλίβει η παρουσία σου μα ακόμη περισσότερο με συνθλίβει η απουσία σου.

     Πότε θα ‘ρθεις; Πότε θα ‘ρθεις να με βρεις;

                                          Μέρος δεύτερο (Πουλάκι)   

     Μια φορά μου είπες, πως σ’ αρέσει πολύ που είμαι το πουλάκι σου, αλλά πως θυμώνεις όταν προσπαθώ να σου πάρω πίσω τα νυχάκια και το ένα ποδαράκι που εγώ σου έδωσα.

     Και δεν μίλησα. Δεν σου είπα τίποτα.

     Γιατί σκέφτηκα πως αν δεν μπορούσες να το δεις, πως είχα μείνει χωρίς νυχάκια και πόδια, μ’ ένα ράμφος που το ‘σπασα για να σ’ ελευθερώσω, αν δεν μπορούσες να το δεις, τότε τι νόημα είχε να μιλήσω;

     Και σώπασα. Μόνο που είπα στον εαυτό μου μια φράση από μια γυναίκα που θαυμάζεις. Είπα. Αφού τα θες κράτα τα τα πόδια μου, και μέχρι να βρω άλλο τρόπο για να στέκομαι, δεν θα τα χρειαστώ, αφού έχω ακόμη φτερά και πετάω.

   

                                       Μέρος τρίτο (Τοίχος)

 Μια φορά κι έναν καιρό είναι ένα χαζοπούλι, που πετάει ανέμελα κάθε μέρα πάνω από το κεφάλι μου και με ζαλίζει με την πολυλογία του. Εγώ καίγομαι από πυρετό κάτω από τον δυνατό ήλιο κι εκείνο μου φωνάζει σ’ αγαπώ!

Και θέλω να φύγω ή έστω να φυτρώσει δίπλα μου ένα δέντρο για να ‘χω σκιά. Αντί αυτού έχω αυτό το πουλί, να σκάβει κάθε μέρα με το ράμφος του ολόγυρά μου και να προσπαθεί να με ξεριζώσει λέει, για να πετάξουμε μαζί, αγνοώντας σκόπιμα πως δεν έχω φτερά, μη λαμβάνοντας υπόψη του πως αν πέσω θα γίνω χίλια κομμάτια.

Με τον καιρό όμως, και καθώς είναι η μόνη συντροφιά που έχω, αρχίζει να μην με απασχολεί και τόσο το τέλος. Κι έπειτα γίνομαι άπληστος. Προχθές μου έδωσε τα νυχάκια και το ένα ποδαράκι του. Ξέρω πως μου είναι άχρηστα, όμως ποτέ δεν είχα νυχάκια, ούτε και ποδαράκι κι έτσι τα κρατάω.

Περνάνε οι μήνες και το πουλάκι μου πρέπει να φύγει για μέρη πιο ζεστά, και θέλει πίσω εκείνα τα νυχάκια και το ένα του ποδαράκι, όμως εγώ δεν τα δίνω. Εκείνο κλαίει αλλά εγώ δεν συγκινούμαι. Γιατί όλον αυτό τον κρύο χειμώνα που θα περάσω πάλι μόνος μου θέλω να κρατήσω κάτι από εκείνο. Ένα κομμάτι από το πουλάκι μου. Άλλωστε εγώ ποτέ δεν του ζήτησα κάτι. Μόνο του ήρθε και με βρήκε, μόνο του μ’ αγάπησε και μόνο του μου έδωσε τα δώρα του. 

                                                             

                                            Μέρος τέταρτο (Τοίχος)

Ζηλεύω αφόρητα αυτό το κακομοιριασμένο πουλί, με το σπασμένο ράμφος και το ένα ποδαράκι γιατί έχει φτερά και πετάει. Μα όσο κι αν ζηλεύω, κάπου εκεί στο βάθος πιάνω τον εαυτό μου να λυπάται για το κακό που το βρήκε. Έτσι αποφασίζω να του επιστρέψω πίσω όλα όσα του πήρα και να το αφήσω να φύγει μια για πάντα. Στο κάτω κάτω της γραφής εγώ πάντοτε ήμουνα χαμένος. Ένας γκρίζος πολυκαιρισμένος τοίχος στη μέση του πουθενά. Σε λίγο μπορεί και να με ξεριζώσει κάποιος δυνατός άνεμος. Όσο όμως και να προσπάθησα να το πείσω να φύγει εκείνο δεν μ’ ακούει. Θα μείνω μαζί σου αυτό το χειμώνα μου λέει. Κι εγώ που ξέρω πως αν μείνει θα ξεπαγιάσει, κάνω πως δεν ακούω. Μέσα μου λέω, πως αν αυτός είναι ο τελευταίος μας χειμώνας, θα ήθελα να τον περάσουμε μαζί.